Het bos door de bomen niet meer zien in je welzijnsbeleid

Organisaties investeren vandaag meer dan ooit in welzijn op het werk. Er zijn wellbeing-platformen, coachingtrajecten, mentale ondersteuning, inspiratiesessies, teamactiviteiten, surveys en interne academies. De intentie is goed.

En toch hoor je steeds vaker dezelfde frustratie: “We doen zoveel… maar het lijkt niet echt te werken.” Dat is geen toeval. In veel bedrijven ontstaat een stille valkuil: het welzijnsbeleid wordt zo uitgebreid dat medewerkers het bos door de bomen niet meer zien.

Wanneer welzijnsinitiatieven te veel worden

In veel organisaties groeit een welzijnsbeleid organisch. Er komt iets bij wanneer er een nood is. Nog een programma wanneer er stress wordt vastgesteld. Nog een extra initiatief wanneer retentie onder druk staat.

Maar na verloop van tijd ontstaat er een optelsom:

• te veel initiatieven naast elkaar

• te weinig overzicht

• te weinig focus

• te weinig herkenning bij medewerkers

  
  

En vooral: te veel wordt onbekend. Wat medewerkers niet kennen, gebruiken ze niet. Wat ze niet begrijpen, waarderen ze niet. En onbekend is onbemind.

In onderstaande video legt Wout, founder van Everybody Happy dit ook uit tijdens zijn passage bij de #ZigZagHR Wellbeing Talks Battle.

Retentiebeleid draait niet om meer doen, maar om de juiste dingen doen

Een van de grootste misvattingen in retentiebeleid is dat het succes afhangt van hoeveel je aanbiedt. In werkelijkheid draait retentie veel vaker om relevantie dan om volume.

Medewerkers blijven niet omdat er “veel” bestaat. Ze blijven omdat ze voelen dat het klopt:

• dat hun werk werkbaar blijft

• dat hun leidinggevende luistert

• dat er groeikansen zijn

• dat er vertrouwen en erkenning is

• dat welzijn geen extra laag is, maar een echte steun

Een sterk welzijnsbeleid is dus geen checklist. Het is een dagelijkse beleving.

Waarom medewerkers op de duur niet meer zien wat je allemaal doet

Zelfs de beste initiatieven verliezen impact wanneer ze vanzelfsprekend worden.

Wat ooit een sterk signaal was, wordt na een tijd achtergrondgeluid. Dat is menselijk. Maar het betekent ook dat organisaties soms blijven investeren zonder dat medewerkers het nog ervaren als waardevol. Het gevolg? Er ontstaat afstand tussen beleid en realiteit.

Maak je welzijnsbeleid opnieuw zichtbaar: wat doen we eigenlijk allemaal?

Voor je nieuwe initiatieven lanceert, is er één oefening die elke organisatie zou moeten doen:

Som alles eens op.

Maak een inventaris van je huidige welzijns- en retentieacties:

• Welke initiatieven lopen er vandaag?

• Wat wordt effectief gebruikt?

• Wat is onbekend bij medewerkers?

• Wat vraagt veel energie, maar levert weinig op?

• Wat maakt echt een verschil?

  
  

Die oefening brengt vaak meer helderheid dan een nieuw programma ooit zal doen.

Want soms zit de grootste winst niet in toevoegen, maar in vereenvoudigen.

Vraag het aan je medewerkers: wat hebben zij vandaag écht nodig?

De meest onderschatte stap in welzijnsbeleid is tegelijk de eenvoudigste: Stop met denken. Begin met luisteren. Retentie ontstaat niet uit initiatieven die bedacht worden in vergaderzalen. Retentie en welzijn ontstaat uit aansluiting bij wat medewerkers echt ervaren.

Stel vragen zoals:

• Wat helpt jou vandaag om je werk vol te houden?

• Wat geeft jou energie in deze organisatie?

• Wat missen we écht?

• Wat doen we dat weinig impact heeft?

De antwoorden zijn vaak verrassend concreet. En vooral: ze brengen focus.

Terug naar de kern van welzijn en medewerkers behouden

Een sterk welzijns- en retentiebeleid is geen verzameling losse initiatieven. Het is een keuze voor eenvoud, helderheid en impact. Niet meer doen. Maar beter doen.

Misschien is de belangrijkste vraag die je vandaag kunt stellen niet: “Wat kunnen we nog toevoegen?” Maar wel: “Wat hebben onze medewerkers vandaag écht nodig?”